خدمات کلینیک سلامت پا پردیس

پای ضربدری، که در سنین خردسالی به راحتی و با روش‌های غیرتهاجمی قابل درمان است. در صورت عدم درمان به موقع می‌تواند در بزرگسالی نیازمند جراحی باشد. طبق مقاله کلینیک سلامت پردیس، این ناهنجاری معمولاً در سنین ۳ تا ۶ سالگی تشخیص داده می‌شود. و بهترین زمان برای شروع درمان نیز همان دوران کودکی است. اگر این مشکل در کودکی درمان نشود، اصلاح زانوی ضربدری در دوران نوجوانی و بزرگسالی با دشواری‌های بیشتری همراه خواهد بود. اما آیا این به معنای غیرممکن بودن درمان در سنین بالا است؟

بهترین زمان درمان و اصلاح زانوی ضربدری

پای ضربدری در کودکان معمولاً در سنین ۳ تا ۶ سالگی بروز پیدا می‌کند.  در اکثر موارد  این وضعیت به صورت خودبه‌خودی برطرف نمی شود و تا دوران نوجوانی ادامه می یابد. در چنین شرایطی، مداخلات پزشکی برای درمان پای ضربدری ضروری خواهد بود. همچنین گاهی اوقات پای ضربدری به علت وجود یک بیماری زمینه‌ای ایجاد می‌شود. در این موارد، لازم است ابتدا بیماری زمینه‌ای درمان شود تا به مرور مشکل پای ضربدری نیز اصلاح گردد.

روند تشخیص زانوی ایکس یا ضربدری

تشخیص زانوی ایکس یا ضربدری در کلینیک سلامت پردیس ابتدا با معاینه بالینی توسط متخصصین مجرب انجام می‌شود. پس از ارزیابی کامل و بررسی شرح حال بیمار، برای تایید و تعیین شدت ناهنجاری، اسکن کف پا تجویز می‌گردد. این تصاویر اسکن به درمانگر کمک می‌کنند تا موقعیت و شدت ناهنجاری زانوی ایکس یا ضربدری را با دقت بیشتری شناسایی کند.

درمان پای ضربدری با تجویز کفی مناسب کفش

اصلاح زانوی ضربدری در مراحل ابتدایی می‌تواند با تجویز کفی‌های مناسب کفش انجام شود. این کفی‌ها با اصلاح نحوه قرارگیری پا و بهبود تراز بدن، به کاهش فشار اضافی بر روی زانوها و پیشگیری از پیشرفت ناهنجاری کمک می‌کنند. استفاده از کفی‌های طبی باید تحت نظر متخصص انجام شود تا اطمینان حاصل شود که نوع کفی متناسب با وضعیت خاص پای بیمار انتخاب شده است.

اصلاح زانوی ضربدری بدون جراحی

درمان پای ضربدری بسته به شدت علائم، علت اصلی بیماری و زمان تشخیص، شامل روش‌های مختلفی می‌شود. در ادامه، رایج‌ترین گزینه‌های درمانی را بررسی کرده‌ایم:

• درمان و کنترل بیماری‌های زمینه‌ای مانند بلانت و راشیتیسم
• استفاده از کفی های طبی و مخصوص
• استفاده از آتل یا گچ برای تثبیت پا
• بهره‌گیری از بریس برای اصلاح و حمایت از پاها

تاثیر بلانت و راشیتیسم بر زانوی ضربدری

بیماری بلانت و راشیتیسم از جمله عوامل اصلی ایجاد زانوی ضربدری محسوب می‌شوند. در بسیاری از موارد، با درمان این بیماری‌ها، مشکل پای ضربدری نیز به مرور زمان برطرف می‌شود. برای درمان بیماری بلانت، استفاده از آتل توصیه می‌شود. در حالی که برای کنترل بیماری راشیتیسم، مصرف مکمل‌های دارویی مانند ویتامین D و کلسیم می‌تواند موثر باشد.

همچنین در موارد پیشرفته‌تر، ممکن است نیاز به ترکیب روش‌های درمانی مختلف باشد تا بهبود کامل حاصل شود. نظارت مداوم توسط  متخصص و انجام معاینات دوره‌ای از اهمیت زیادی برخوردار است، زیرا درمان به موقع می‌تواند از پیشرفت ناهنجاری و نیاز به مداخلات پیچیده‌تر مانند جراحی جلوگیری کند. علاوه بر این، اصلاح سبک زندگی نیز نقش مهمی در تسریع فرآیند درمان و بهبود وضعیت پاها دارد.

اصلاح زانوی ضربدری با ورزش

تمرینات ورزشی متعددی وجود دارد که می‌توانند به اصلاح پای ضربدری کمک کنند. از حرکات تخصصی باشگاهی گرفته تا ساده‌ترین حرکات اصلاحی که در خانه قابل انجام هستند. به عنوان درمان خانگی اصلاح زانوی ضربدری با ورزش شناخته می‌شوند. در ادامه چند تمرین موثر معرفی شده است:

1. لمس انگشتان پا

روی زمین بنشینید، پاهای خود را به صورت صاف به جلو دراز کنید و یک حوله‌ی رول شده را بین زانوها قرار دهید. سپس به آرامی به سمت جلو خم شوید و تلاش کنید با انگشتان دست خود انگشتان پا را لمس کنید. این حرکت را ۱۰ مرتبه تکرار کنید.

2. اسکوات اصلاح‌شده

بایستید و پاهای خود را حدود ۲۰ سانتی‌متر از هم فاصله دهید. مفصل پاها را به گونه‌ای بچرخانید که انگشتان شست پا به یکدیگر برسند. سپس به حالت اسکوات بنشینید و بازوهای خود را به سمت جلو بکشید.

3. چرخش داخلی مفصل ران (خوابیده به پهلو)

به پهلو دراز بکشید، پاها را روی یکدیگر قرار دهید و زانوها را با زاویه ۹۰ درجه خم کنید. پایی که در بالا قرار گرفته را به آرامی بالا ببرید. سپس به آرامی پایین بیاورید. این حرکت را برای هر پا، ۱۰ مرتبه تکرار کنید.

4. کشش عضلات پا

به پشت دراز بکشید، زانوها را خم کنید و کف پاها روی زمین قرار بگیرد. پای راست را روی پای چپ قرار دهید و با کمک دست‌ها، زانوی چپ را به سمت قفسه‌ی سینه بکشید. ۳۰ ثانیه در این وضعیت بمانید و سپس برای پای دیگر تکرار کنید.

انجام منظم این تمرینات می‌تواند به مرور زمان به بهبود پای ضربدری کمک کند. بهتر است پیش از آغاز هر برنامه‌ی ورزشی، با متخصص مشورت کنید تا حرکات مناسب شرایط شما انتخاب شوند.

عدم درمان پای ضربدری می‌تواند منجر به عوارض متعددی شود که تأثیرات منفی بر کیفیت زندگی فرد خواهند داشت. برخی از مهم‌ترین عوارض عبارتند از:

• افزایش فشار بر مفاصل زانو و لگن:

پای ضربدری می‌تواند باعث توزیع نامناسب وزن بدن شود. که این امر به مرور زمان فشار زیادی بر مفاصل زانو و لگن وارد می‌کند. و احتمال بروز آرتروز را افزایش می‌دهد.

• کاهش تعادل و مشکلات حرکتی:

ناهنجاری پای ضربدری می‌تواند منجر به اختلال در تعادل و حرکات روزمره شود. به ویژه در فعالیت‌هایی که نیاز به دقت و هماهنگی دارند.

• درد و ناراحتی مزمن:

فشار غیرطبیعی بر عضلات و مفاصل می‌تواند منجر به درد مزمن در نواحی زانو، لگن و کمر شود.

• افزایش احتمال آسیب‌دیدگی:

افرادی که به پای ضربدری مبتلا هستند بیشتر در معرض پیچ‌خوردگی، کشیدگی عضلات و آسیب‌های ورزشی قرار دارند.

• تأثیرات منفی بر ستون فقرات:

عدم تعادل در پای ضربدری ممکن است به مرور زمان باعث انحراف ستون فقرات و مشکلات مرتبط با آن شود.

خدمات پزشکی برای جلوگیری از عوارض:

برای پیشگیری از این عوارض، خدمات مختلفی در زمینه درمان پای ضربدری ارائه می‌شود که شامل:

• مشاوره با متخصص کلینیک سلامت پردیس
• استفاده از کفی‌های طبی یا بریس برای اصلاح وضعیت پا

تشخیص و درمان به‌موقع می‌تواند از بسیاری از این مشکلات جلوگیری کند و کیفیت زندگی فرد را بهبود بخشد.

دیسک بین مهره ای یک ساختار غضروفی است که بین تنه مهره‌ها قرار دارد. این مهره‌ها به شکل مکعب‌های استخوانی هستند. دیسک‌ها نقش مهمی در جذب و تعدیل نیروهای وارد بر ستون فقرات ایفا می‌کنند. عملکرد دیسک شبیه به کمک‌فنر بوده و نیروهای ناشی از وزن بدن و سایر فشارهای وارده بر ستون فقرات را به طور متقارن و متعادل بین مهره‌ها توزیع می‌کند. ساختار دیسک عمدتاً از فیبر و غضروف تشکیل شده است که به آن فیبروکارتیلاژ گفته می‌شود.

آناتومی دیسک بین مهره ای

دیسک‌های بین‌مهره‌ای میان مهره‌های ستون فقرات قرار گرفته و به‌عنوان ضربه‌گیر و عامل پشتیبانی عمل می‌کنند. هر دیسک از دو بخش اصلی تشکیل شده است: حلقه فیبروزوس و هسته پالپوزوس.

حلقه فیبروزوس لایه‌ی بیرونی دیسک است که از بافتی سخت و فیبری ساخته شده و به‌صورت حلقه‌های متحدالمرکز قرار گرفته است. وظیفه اصلی این بخش، محافظت از هسته پالپوزوس و تأمین استحکام و پایداری دیسک است.

از سوی دیگر، هسته پالپوزوس ماده‌ای ژل‌مانند است که در مرکز دیسک قرار دارد. این بخش حاوی مقدار زیادی آب و پروتئوگلیکان است که به آن قوامی ژل‌مانند می‌بخشد و امکان جذب و توزیع یکنواخت فشار را در سراسر دیسک فراهم می‌کند.

درباره درمان دیسک کمر بیشتر بدانید.

عملکرد دیسک های بین مهره ای

دیسک‌های بین‌مهره‌ای نقشی کلیدی در حفظ یکپارچگی ساختاری ستون فقرات و تسهیل حرکات ایفا می‌کنند. وظایف اصلی آن‌ها عبارتند از:

1. جذب ضربه: دیسک بین مهره ای ضربات وارده را جذب کرده و اثر فعالیت‌های روزمره مانند راه رفتن، دویدن و پریدن را کاهش می‌دهند. این ویژگی از آسیب به مهره‌ها و سایر ساختارهای اطراف جلوگیری می‌کند.
2. حمایت: دیسک‌ها از ستون فقرات پشتیبانی کرده و به حفظ انحنای طبیعی و تراز مناسب آن کمک می‌کنند. این حمایت برای جلوگیری از تغییر شکل ستون فقرات و حفظ وضعیت صحیح بدن ضروری است.
3. انعطاف‌پذیری: دیسک‌های بین‌مهره‌ای انعطاف‌پذیری ستون فقرات را ممکن می‌سازند. و حرکاتی مانند خم شدن و چرخش را تسهیل می‌کنند.

صفحات غضروفی موجود در دیسک بین مهره ای

صفحات غضروفی یکی از اجزای اصلی دیسک بین‌مهره‌ای هستند که در بالا و پایین دیسک قرار گرفته‌اند. وظیفه اتصال دیسک به تنه مهره را بر عهده دارند. این صفحات که با نام صفحات اپی‌فیزی یا اندپلیت نیز شناخته می‌شوند. در دوران کودکی و نوجوانی نقش مهمی در رشد مهره‌ها و افزایش قد دارند. اما پس از بلوغ، فعالیت آن‌ها متوقف شده و بسته می‌شوند.

ساختار این صفحات از غضروف هیالین تشکیل شده است. با افزایش سن، قطر این غضروف‌ها کاهش می‌یابد. ضخامت آن‌ها در بزرگسالان به حدود یک میلی‌متر می‌رسد. این صفحات بدون عروق هستند. و از سلول‌های کندروسیت و کلاژن نوع ۲ ساخته شده‌اند.

یکی از وظایف مهم این صفحات، تغذیه دیسک و دفع مواد زائد ستون مهره‌ها است. ساختار دیسک که نرم و انعطاف‌پذیر است. فشارهای وارد بر ستون مهره‌ها را به این ناحیه منتقل می‌کند.

• هسته دیسک

هسته دیسک بین‌مهره‌ای ساختاری کروی‌شکل است که در مرکز دو صفحه غضروفی دیسک قرار دارد. این بخش کاملاً متقارن بوده و نقش مهمی در توزیع یکنواخت نیروها به سراسر دیسک ایفا می‌کند. ساختار هسته شامل پروتئوگلیکان، فیبرهای الاستین و شبکه‌ای نامنظم از کلاژن نوع ۲ است. پروتئوگلیکان‌های موجود در هسته از نوع کراتین سولفات و کندرویتین سولفات هستند که خاصیت آنیونیک دارند. این ویژگی به جذب یا از دست دادن آب توسط هسته کمک می‌کند و انعطاف‌پذیری و کارایی دیسک را تضمین می‌کند.

• حلقه دیسک

آنولوس فیبروزوس یا حلقه دیسک، از ۲۰ لایه تشکیل شده است که در ساختار آن رشته‌های منظمی از کلاژن قرار دارند. فیبرهای کلاژن در این حلقه با زاویه‌ای حدود ۶۰ درجه و به‌صورت مورب چیده شده‌اند. جهت قرارگیری هر لایه از حلقه نیز خلاف جهت لایه مجاور خود است.

سلول‌های موجود در لایه‌های بیرونی حلقه شباهت زیادی به فیبروبلاست‌ها دارند. درحالی‌که سلول‌های داخلی بیشتر شبیه به سلول‌های غضروفی یا کندروسیت‌ها هستند. این ترکیب ساختاری به حلقه دیسک استحکام و انعطاف‌پذیری لازم را می‌بخشد.

• جریان خون در دیسک بین مهره ای

در دوران جنینی، دیسک بین‌مهره‌ای دارای ساختاری عروقی است. به این معنا که رگ‌های خونی تغذیه‌کننده دیسک بین دو اندپلیت (صفحات انتهایی یا غضروفی) بالا و پایین قرار دارند. اما پس از تولد، این رگ‌ها به تدریج از بین می‌روند. به‌طوری‌که در حدود سن ۵ سالگی، دیسک به یک ساختار بدون رگ تبدیل می‌شود.

در افراد بالغ، تغذیه دیسک از طریق دو شبکه مویرگی انجام می‌گیرد. یک شبکه مویرگی به عمق ۱ تا ۲ میلی‌متر در لایه خارجی آنولوس فیبروزوس نفوذ کرده و تنها بخش محیطی آنولوس را تغذیه می‌کند. شبکه دیگر از جسم مهره شروع شده و از طریق استخوان تنه مهره وارد غضروف انتهایی می‌شود.

به‌طور کلی، جریان خون در مرکز دیسک بیشتر است. و در نواحی محیطی کاهش می‌یابد. سلول‌های موجود در مرکز دیسک یا آنولوس فیبروزوس حدود ۸ میلی‌متر از این شبکه‌های مویرگی فاصله دارند. به همین دلیل، دیسک در حالت کلی ساختاری بدون رگ محسوب می‌شود.

تغذیه دیسک بین مهره ایی

به دلیل جریان خون محدود در دیسک، تغذیه آن عمدتاً از طریق فرآیند انتشار یا دیفوزیون انجام می‌شود. در این فرآیند، مولکول‌های اکسیژن و گلوکز از شبکه‌های مویرگی آزاد شده و با طی مسافتی حدود ۸ میلی‌متر به سلول‌های دیسک می‌رسند و نیازهای غذایی آن‌ها را تأمین می‌کنند. این روش تغذیه باعث می‌شود دیسک ساختاری آسیب‌پذیر داشته باشد.

از نظر بار الکتریکی، هسته دیسک دارای شارژ منفی است و حاوی مقدار زیادی پروتئین‌های پروتئوگلیکان است. به دلیل کمبود اکسیژن در داخل دیسک، متابولیسم آن به‌صورت غیرهوازی یا گلیکولیز انجام می‌شود. این وضعیت منجر به تولید مقدار زیادی اسید لاکتیک می‌شود. که باعث کاهش pH مرکز دیسک و اسیدی شدن آن می‌گردد.

اسید لاکتیک و سایر مواد زائد تولید شده در دیسک، مسیر معکوس اکسیژن و گلوکز را طی کرده و به شبکه‌های مویرگی بازمی‌گردند که حدود ۸ میلی‌متر از سلول‌های دیسک فاصله دارند.

عصب گیری دیسک بین مهره ای

در شرایط عادی، تنها ۲ میلی‌متر از بخش خارجی حلقه دیسک توسط اعصاب سمپاتیک دورعروقی عصب‌دهی می‌شود. تعداد محدودی گیرنده مکانیکی نیز در لایه‌های خارجی آنولوس فیبروزوس گزارش شده است. این اعصاب از شبکه عصبی موجود در لیگامان طولی قدامی و لیگامان طولی خلفی وارد دیسک می‌شوند.

این شبکه عصبی به موادی مانند نوروپپتید Y، ماده P (عامل درد)، و استیل‌کولین‌استراز حساس است. به همین دلیل، در صورت پارگی دیسک، این مواد آزاد شده و موجب ایجاد درد در فرد می‌شوند. در مقابل، بخش‌های مرکزی‌تر حلقه دیسک و هسته دیسک فاقد عصب هستند. بنابراین به طور مستقیم در ایجاد حس درد دخالت ندارند.

شرایطی که معمولا بر دیسک های بین مهره ای تاثیر می گذارد:

دیسک‌های بین‌مهره‌ای با وجود انعطاف‌پذیری، مستعد ابتلا به مشکلاتی هستند که می‌توانند باعث درد و ناراحتی شوند. برخی از شایع‌ترین اختلالاتی دیسک‌های بین‌مهره‌ای عبارتند از:

بیماری دژنراتیو دیسک: این بیماری زمانی رخ می‌دهد که دیسک‌ها به مرور زمان دچار فرسایش و پارگی شوند. و محتوای آب و یکپارچگی ساختاری خود را از دست بدهند. این وضعیت می‌تواند به درد، سفتی و کاهش تحرک در ستون فقرات منجر شود.

فتق دیسک: در این حالت، هسته پالپوزوس از طریق پارگی آنولوس فیبروزوس بیرون زده و به اعصاب اطراف فشار وارد می‌کند. این وضعیت ممکن است باعث درد، بی‌حسی و ضعف در ناحیه آسیب‌دیده شود که اغلب به بازوها یا پاها نیز انتشار می‌یابد.

برآمدگی دیسک: برآمدگی زمانی رخ می‌دهد که دیسک از مرز طبیعی خود خارج شود، بدون اینکه پاره شود. اگرچه این وضعیت همیشه علائمی ایجاد نمی‌کند. اما در صورت فشردگی اعصاب یا نخاع مجاور، می‌تواند باعث درد و ناراحتی شود.

سیاتیک: سیاتیک با درد در امتداد عصب سیاتیک شناخته می‌شود. که از قسمت پایین کمر شروع شده و به پشت هر پا کشیده می‌شود. این وضعیت اغلب به دلیل فشردگی یا تحریک ریشه‌های عصبی ناشی از مشکلاتی مانند فتق دیسک یا تنگی کانال نخاعی ایجاد می‌شود.

نتیجه گیری

دیسک‌های بین‌مهره‌ای اجزای حیاتی ستون فقرات هستند. که نقشی اساسی در حفظ سلامت و عملکرد آن ایفا می‌کنند. درک آناتومی، عملکرد و اختلالات شایع این دیسک‌ها برای پیشگیری و مدیریت مشکلات مرتبط با آن‌ها بسیار مهم است. با رعایت اقدامات پیشگیرانه‌ای همچون حفظ وزن سالم، تمرین وضعیت بدنی صحیح و انجام ورزش‌های منظم، افراد می‌توانند سلامت و طول عمر دیسک‌های بین‌مهره‌ای خود را بهبود بخشند.

پای پرانتزی یک وضعیت غیرطبیعی است که در آن پاها، وقتی کنار هم گذاشته می‌شوند، زانوها از یکدیگر جدا هستند و شکل طبیعی ندارند. این حالت می‌تواند تأثیر مخربی بر عملکرد زندگی افراد داشته باشد. برای مثال، ممکن است شیوه راه رفتن تغییر کند، فشار زیادی بر روی پاها وارد شود، زانوها تخریب شوند و درد بگیرند، مچ پا دچار اختلال چرخش شود و نشانه‌های دیگری هم وجود داشته باشد. بنابراین بسیار حائز اهمیت است که اقداماتی انجام شود تا از این آسیب‌ها پیشگیری شود. در مقالات قبلی درباره‌ روش‌های درمانی صحبت کردیم و در این‌جا قصد داریم درباره‌ استفاده از کفی طبی پای پرانتزی بپردازیم.

استفاده از کفی طبی در کفش‌ها می‌تواند باعث کاهش درد پا تا حد زیادی شود و بهبود در شیوه راه رفتن فراهم شود. بنابراین این یک گزینه مناسب و ضروری برای افرادی است که از پای پرانتزی رنج می‌برند. در ادامه به جزئیات بیشتری درباره‌ی این موضوع خواهیم پرداخت.

پای پرانتزی چیست؟

اشخاصی که به این آسیب دچار هستند، هنگامی که پاهای خود را کنار هم قرار می‌دهند، متوجه می‌شوند که زانوهایشان از یکدیگر فاصله دارند و پاهایشان شکل کمانی به خود می‌گیرند.

پای پرانتزی به طور معمول در تمام  کودکان سن ۴ ساله قابلیت تشخیص و درمان دارد، زیرا در بیشتر موارد دلیل ایجاد کننده پای پرانتزی ژنتیک می باشد.

 اگر پس از ۳ الی ۴  سالگی هنوز علائم پای پرانتزی در کودک وجود داشته و درمان به طور خودبخود اتفاق نیوفتاده باشد، باید به صورت تخصصی برای درمان اقدام شود. یکی از دلایل احتمالی بروز پای پرانتزی ممکن است مربوط به بیماری بلانت باشد، زیرا در طی این بیماری استخوان‌ها به شکل غیرطبیعی رشد می‌کنند.

در صورت داشتن شکستگی در کودکان بزرگتر و عدم ترمیم کامل استخوان‌ها، ممکن است این مشکل ایجاد شود. همچنین بیماری نرمی استخوان نیز می‌تواند منجر به پای پرانتزی شود، به ویژه در افراد مسن‌تر که این آسیب‌ها ممکن است با علایم آرتروز و پوکی استخوان همراه باشند ولی دلیل اصلی ایجاد کننده همانطور که گفته شد ژنتیک می باشد که از والدین به فرزندان منتقل می شود.

علائم پای پرانتزی چیست؟

در حالی که این بیماری به وضوح در نمای ظاهری قابل مشاهده است، تشخیص آن ممکن است برای هر کسی قابل انجام باشد. اما برخی از علائم مهم و شایع آن عبارتند از:

– روند پرانتزی شدن پاها به صورت قرینه در هر دو پا

– عدم تماس زانوها در هنگام ایستادن فرد، حتی اگر مچ پاها به یکدیگر نزدیک باشند، حائز اهمیت است.

– درد زانو یا لگن که قابل توجیه با عوارض دیگر نباشد

– تشدید علائم با گذر زمان در صورت عدم درمان

با این حال، برای تشخیص دقیق و درمان مناسب، بهتر است از پزشک متخصص در این زمینه مشاوره بگیرید.

مزایای استفاده از کفی طبی برای پای پرانتزی

بسیاری افراد مبتلا به این عارضه به علائمی از قبیل درد پا، درد زانو، اختلالات حرکتی و مشکلات در راه رفتن رنج می‌برند. بر اساس تجربیات پزشکان، قرار دادن کفی طبی در کفش‌ها بهترین گزینه‌ مناسب برای کنترل علائم و درد برای افراد مبتلا به این مشکلات می‌باشد. از مزایای استفاده از کفی طبی برای پای پرانتزی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• حمایت بهتر از پاها

در کف پای شما بیش از 100 عضله و استخوان وجود دارد، که همگی نقش حیاتی و مهمی در بدن دارند. بنابراین، اهمیت ویژه‌ای به مراقبت و توجه به کف پاها داشته باشید. زیرا تمام وزن بدن بر روی این منطقه اعمال می‌شود. استفاده از کفی طبی می‌تواند وضعیت شما را بهبود بخشد و به سلامتی زانو‌ها و ستون فقرات کمک کند. این کفی‌ها با پشتیبانی مناسب از سه قوس موجود در کف پا، باعث کاهش درد و راحتی بیشتر در هنگام حرکت می‌شوند.

• کاهش درد

کفی‌های طبی مانند ضربه‌گیر عمل می‌کنند، به‌ویژه اگر آن‌ها را به صورت سفارشی تهیه کنید. با اخذ کفی‌های مناسب، می‌توانید از عملکرد بهتری برخوردار شوید و بهبود وضعیت خود را تجربه کنید.

• افزایش راحتی

اگر از کفی‌های طبی استفاده کنید، به راحتی بیشتری در فعالیت‌های روزمره خود خواهید رسید. این کفی‌ها، به شما کمک می‌کنند که در طول راه‌رفتن، ایستادن و انجام کارهای مختلف، احساس بهتری داشته باشید و از درد پا جلوگیری کنید.

• کمک به رفع چرخش مچ پاها

بهترین راه برای کاهش آسیب های ناشی از پای پرانتزی و جلوگیری از فشار زیاد بر روی زانوها، کمر و لگن، استفاده از وسایل طبی و کفی های طبی مناسب است. این کفی ها، با ایجاد حمایت لازم برای قوس پا، باعث کاهش فشار بر مفاصل شده و آسیب پذیری زانوها نسبت به آسیب های ورزشی را کاهش می دهند. برای اطمینان از تاثیربخشی کفی های خود، بهتر است به کلینیک اسکن پا پردیس مراجعه کرده و کفی مناسب را بر اساس اسکن پا و اطلاعات حاصل از آن داشته باشید.

نکات مهم در استفاده از کفی طبی پای پرانتزی

این کفی‌ طبی با زاویه 6 درجه طراحی و تولید شده است، که استفاده از آن به توصیه و تجویز درمانگر بستگی دارد. برای استفاده از کفی طبی، آن را به گونه‌ای درون کفش قرار دهید که قسمت کف پا با سطح کفی طبی در تماس باشد و قسمتی از سطح کفی که دارای ارتفاع بیشتری است زیر لبه بیرونی پاشنه‌ی پا قرار بگیرد.

این وسیله به منظور پیشگیری از عوارض طراحی شده است و توانایی درمان پای پرانتزی و عوارض آن را در کودکان و بزرگسالان دارد . این کفی طبی سبک، بادوام، بدون تغییر شکل و قابل شستشو می‌باشد.

کلام آخر

در این مقاله، سعی کردیم شما را با کفی‌های طبی و مزایای استفاده از آن آشنا سازیم. استفاده از کفی‌های طبی برای درمان پای پرانتزی و همچنین کفی طبی برای پای صربدری یک گزینه کامل و به نوعی کنترل‌کننده علائم نیز می باشد. امیدواریم که این مقاله برای شما مفید باشد. در صورت داشتن هرگونه سوال، با ما در تماس باشید.

درد بالای زانو یک مشکل شایع است که می تواند افراد در هر رده‌ی سنی را تحت تاثیر قرار دهد. وقتی که انسان راه می‌رود، میدود، چمباتمه می‌زند، زانو می‌زند، لگد می‌زند و یا می پرد، نیروی زیادی از زانو عبور می‌کند. بنابراین عجیب نیست که ناگهان درد در زانو و ران خود احساس می کنید. اکثر موارد این درد به دلیل آسیب، استفاده بیش از حد، فعالیت‌های تکراری یا ساییدگی اتفاق می‌افتد.

ممکن است مشکلی در استخوان‌ها، بافت‌های نرم یا یک بیماری مزمن وجود داشته باشد. همچنین درد بالای زانو ممکن است از نظر شدت و نوع متفاوت باشد. و ممکن است به صورت مبهم و یا تیز و گیرا ظاهر شود. این عارضه اغلب با تورم بخش بالای زانو همراه است. ممکن است حرکت را محدود کند و بر عملکرد کلی مفصل تاثیر بگذارد.

علت درد بالای زانو چیست؟

در این مقاله از کلینیک سلامت پردیس، علل و علائم درد بالای زانو را بررسی خواهیم کرد. در اینجا به شایع‌ترین علل درد بالای زانو، روش‌های تشخیص علت درد زانو و ران، و نیز روش‌های مختلف درمان آنها پرداخته خواهد شد.

1. تاندونیت چهار سر ران

بیشترین علت درد در قسمت بالای زانو و در پایین ران، تاندونیت چهارسر ران است. در این بیماری، تاندون که عضلات چهارسر ران را به بالای سر زانو وصل می کند، دچار التهاب و تحلیل می‌شود. این شرایط معمولاً موجب حساسیت و درد در قسمت بالایی زانو می‌شود. که با فعالیت‌های روزانه شدیدتر می‌شود. حتی ممکن است صبح زانوی شما سفت و متورم شده باشد که با حرکت و فعالیت بهبود یابد.

تاندونیت همسترینگ می‌تواند منجر به درد در نواحی مختلف از جمله پشت ران و پشت زانو شود. این مشکل معمولاً ناشی از استفاده بیش از حد عضلات است. به ویژه در ورزش‌هایی که حرکات سریع و تکراری را انجام می‌دهند مثل بسکتبال و والیبال. عواملی مانند تمرین بیش از حد، عدم تعادل عضلانی و مشکلات بیومکانیکی نیز می‌توانند این مشکل را تشدید کنند. درمان مناسب از جمله استراحت و تمرینات تقویتی می‌تواند در بهبود موضوع کمک کند.

2. بورسیت زانو

بورس ها کیسه‌هایی هستند شامل مایع در نزدیکی زانو است. که تماس بین استخوان‌ها، تاندون‌ها، ماهیچه‌ها و پوست را به شکلی نرم امکان‌پذیر می‌کنند. زمانی که بورس ملتهب می‌شود، مخصوصا هنگام راه رفتن و یا خم کردن پاها، می‌تواند باعث درد بالای زانو شود که به آن بورسیت زانو گفته می‌شود. درمان بورسیت به‌طور کلی بر مدیریت علائم تمرکز دارد و با بهبود وضعیت همراه است. برخی داروها می‌توانند برای درمان بورسیت مفید باشند. کارهای تکراری مانند زانو زدن، لگد زدن و چمباتمه زدن معمولا باعث بورسیت زانو می‌شود. اغلب در افرادی که دچار گرفتگی عضلانی هستند یا آسیب‌های قبلی زانو را تجربه کرده‌اند، شایع‌تر است.

درباره علت زانو درد در زنان چه می دانید؟

3. آرتروز زانو

یکی از شایع‌ترین علل درد بالای زانو در افراد بالای 60 سال، آرتروز زانو در سالمندان می‌باشد. که در آن، ساییدگی و پارگی و تحلیل غضروف و استخوان‌های زانو رخ می‌دهد. آرتریت زانو باعث ایجاد درد آزاردهنده‌ای از نوع دندان‌درد در قسمت فوقانی زانو می‌شود. به خصوص در هنگام خم‌شدن یا صاف‌کردن کامل زانو، و همچنین در فعالیت‌هایی که وزن زیادی از مفصل عبور می‌کند. علائم آرتریت زانو اغلب در نوبت‌های مختلف متغیر است. یکی از ویژگی‌های متداول آن سفتی زانو در ابتدای صبح است. درد فوقانی زانو ناشی از آرتروز به دلیل آسیب و تخریب غضروف زانو است که منجر به تشکیل خار استخوانی در مفصل می‌شود. این معمولا با افزایش سن ارتباط دارد. اما همچنین با ژنتیک، آسیب‌های قبلی زانو و چاقی نیز مرتبط است.

4. سندرم باند ایلوتیبیال

بیماری معروفی که منجر به درد در قسمت بیرونی بالای زانو می‌شود، سندرم باند ایلیوتیبیال نام دارد. این بیماری اغلب بر روی دوندگان تأثیر گذار است. در این بیماری، باند ضخیمی که از بیرونی ساق پا عبور می‌کند و به زانو متصل می‌شود.، تحریک و التهاب می‌شود. سندرم باند ایلیوتیبیال معمولا باعث درد در قسمت بیرونی زانو می‌شود. این درد معمولا وقتی پیش می‌آید که شما دویده و پاشنه پا به زمین می‌خورد و یا از پله‌ها پایین می‌آیید.

ممکن است در کناره زانو تورم خفیفی وجود داشته باشد و احساس ترکیدن یا تق تق هنگام خم کردن زانو را تجربه کنید. این سندرم اغلب روی دوندگان مسافت طولانی اثر می‌گذارد، به ویژه پس از افزایش ناگهانی سطح تمرین. اگر عدم تعادل عضلانی، صافی کف پا یا خارهای استخوانی زانو در شما وجود دارد، احتمال ابتلا به این سندرم بیشتر است.

علت زانو درد هنگام نشستن و برخاستن چیست؟

5. کشیدگی عضلات

اگر در فعالیت ناگهانی درد در بالای زانو ظاهر شود، احتمالا یکی از عضلات ران خود را کشیده‌اید. کشش عضلانی معمولا زمانی اتفاق می‌افتد که عضله به ناگهانی بیش از حد کشیده می‌شود و ممکن است رشته‌های عضلانی را پاره کند. کشیدگی ران معمولا باعث درد ناگهانی در قسمت فوقانی زانو می‌شود. ممکن است همراه با احساس ترکیدن یا ضربه خوردن باشد. کبودی و تورم در بالای زانو ممکن است طی ۲۴ تا ۴۸ ساعت ایجاد شود. ضعف نیز معمول است و فعالیت‌هایی مانند بالا و پایین رفتن از پله‌ها، راه رفتن و بلند شدن از روی صندلی را محدود می کند. کشیدگی عضلات چهارسر ران یکی از شایع‌ترین دلایل درد جلوی زانو است. در حالی که کشیدگی همسترینگ باعث درد پشت ران می‌شود.

6. سندرم درد پاتلوفمورال

یکی دیگر از دلایل شایع درد بالای زانو، سندرم درد پاتلوفمورال یا همان زانوی دونده است. این موضوع معمولا باعث ایجاد درد نامشخص در قسمت فوقانی زانو می‌شود. که در طول فعالیت‌های طولانی، پله‌ها رفتن یا بلند شدن برای اولین بار در صبح بدتر می‌شود. همچنین ممکن است حین حرکت پا برخی صداهای ساییدن را احساس کنید. از جمله دلایل دیگر این نوع درد، ضعف و سفتی عضلانی است که ممکن است ناشی از زانوی دونده باشد. به ویژه اگر کف پای شما صاف یا باسن شما پهن باشد.

جلوگیری از درد بالای زانو

برای پیشگیری از بسیاری از دلایل درد در قسمت بالای زانو، می‌توان با انجام کشش‌های مناسب پیش از ورزش و جلوگیری از اعمال فشار بیش‌ازحد یا اجرای فرم نادرست در حین فعالیت‌های بدنی اقدام کرد. البته برخی دلایل دیگر مانند بورسیت یا آرتریت زانو به سادگی قابل پیشگیری نیستند. با این حال، پزشک می‌تواند توصیه‌هایی برای کاهش علائم و پیشگیری از آسیب بیشتر ارائه دهد.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنم؟

احساس بی‌حسی یا درد در یکی از پاها می‌تواند از نشانه‌های سکته باشد. همچنین، درد یا حساسیت در پا ممکن است به وجود لخته خون اشاره کند. به‌ویژه اگر تورم با بالا بردن پا کاهش نیابد. در صورت بروز هر یک از این علائم، باید فوراً به پزشک مراجعه کنید.

درد بالای زانو و اطراف ساق پا می‌تواند نشانه‌ای از بیماری‌های مختلف باشد. بسیاری از این بیماری‌ها به ساییدگی زانو یا فشار زیاد بر آن مربوط می‌شوند. اگر درد زانو و علائم همراه با آن ادامه یافت یا بدتر شد، لازم است برای تشخیص دقیق به کلینیک سلامت پردیس مراجعه کنید.

با توجه به نقش مهمی که مهره‌های کمر در تحمل وزن بدن دارند، افراد عموماً در معرض ابتلا به انواع اختلالات مرتبط با ستون فقرات قرار دارند. دیسک کمر و گرفتگی عضلات دو نوع اختلال شایعی هستند که ممکن است برای هر فردی رخ دهد. علت اصلی هر دو اختلال، فشار بر رباط‌ها و عضلات اطراف کمر و آسیب ناگهانی به مهره‌های کمر است. اکثر ما به گرفتگی عضلات دچار شده‌ایم، بنابراین درک این نوع اختلالات آسان‌تر است. اما دردهای ناشی از دیسک کمر معمولا زمانی آغاز می‌شود که بیماری به شدت خود برسد. به عبارت دیگر، به دلیل ویرانی‌های درونی ستون فقرات، دیسک‌ کمر یک مشکل جدی تلقی می‌شود که این مهمترین تفاوت دیسک کمر با گرفتگی عضلانی است.

در حقیقت، در هر دو اختلالی که اشاره شده است، در علایم کمردرد نقش مهمی دارند، اما هر اختلال دارای عوارض و نشانه‌های خود است. برخی افراد احساس می‌کنند که علت کمردرد آن‌ها به دلیل گرفتگی عضلات است، در حالی که در واقعیت، ممکن است این موضوع ناشی از مشکلات دیسک کمری باشد. این یک اشتباه رایج است که باید اصلاح شود. زیرا هر بیماری از بیماری‌های ستون فقرات، عوارض و درمان‌های خاص خود را دارد. اما تشخیص صحیح این دو نوع اختلال تنها توسط پزشکان متخصص امکان‌پذیر است.

علائم و تفاوت دیسک کمر با گرفتگی عضلانی چیست؟

گرفتگی عضلات کمر عموما به دنبال فشار به عضلات و ماهیچه‌های اطراف کمر رخ می دهد. اما عارضه دیسک کمر به دلیل ضعف و تخریب شدن دیسک‌های بین مهره‌ای کمر رخ می دهد. از این رو، علائم این دو بیماری، یعنی گرفتگی عضلات و دیسک کمر، تفاوت‌هایی دارد. علائم گرفتگی عضلات اغلب در صورتی که به علت خاصی نباشد، حدود یک الی دو هفته طول می کشد. این علائم ممکن است با موارد زیر همراه باشد:

– بروز درد در ناحیه پایین کمر، که ممکن است این درد به باسن نیز رسیده باشد.

– سفتی و خشکی شدید در ناحیه کمر به حدی که فرد قادر نیست کمر خود را تکان دهد. به علت سفتی عضلات، بیمار قادر نیست بدن خود را صاف نگه دارد.

– دردی که هنگام انجام فعالیت‌ها تشدید می‌شود و با استراحت کمتر می‌گردد.

تفاوت دلایل ابتلا به دیسک کمر با گرفتگی عضلات در چیست؟

فشار وارد شده به مهره‌های ستون فقرات می‌تواند عامل اصلی بروز دردهای دیسک کمر و گرفتگی عضلات باشد. این فشارها اغلب باعث گرفتگی عضلات می‌شوند و در صورت وارد شدن این فشار به دیسک‌های بین مهره‌ای، ممکن است منجر به ایجاد دیسک کمر شوند. هرچند اختلافاتی در نحوه بروز بیماری‌های ستون فقرات وجود دارد، اما دلایل اصلی بروز این اختلالات به هم شبیه هستند. از مهمترین دلایل ابتلا به دیسک کمر و گرفتگی عضلات می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• بی تحرکی و ورزش نکردن

بی‌تحرکی و عدم ورزش دو عامل مهم در بروز کمردرد و بسیاری از بیماران ستون فقرات هستند. امروزه، به دلیل انجام کارهای پشت میز و نشستن طولانی مدت، ابتلا به این اختلالات حتی در جوانان نیز رو به افزایش است. پس از نشستن به مدت طولانی، افراد معمولا احساس گرفتگی شدید در اندام‌های خود، به ویژه کمر، می‌کنند. این نشانه مهمی است که باعث میشود از انجام آن فعالیت‌ها خودداری کنید تا از ابتلا به اختلالات شدیدتری جلوگیری کنید.

• برداشتن نادرست اشیاء سنگین

بلند کردن اجسام سنگین، به ویژه زمانی که به درستی و با رعایت اصول انجام نمی‌شود، ممکن است باعث بروز مشکلاتی مانند دیسک کمر و کشیدگی عضلات شود. در ابتدا، نشانه‌های این مشکل ممکن است تنها به صورت گرفتگی عضلات باشد. اما با گذشت زمان و افزایش فشار بر مهره‌ها و دیسک، این مشکل می‌تواند به بیماری دیسک کمر تبدیل شود.

آسیب دیدن رباط ها و تاندون های اطراف ستون فقرات

این موضوع تحت تأثیر چندین عامل قرار می‌گیرد و به دلایل مختلفی رخ می‌دهد. از جمله دلایل رایج می‌توان به آسیب رباط‌ها و مهره‌های ستون فقرات، آسیب دیدن عضلات و مهره‌های کمر، افزایش سن و پیری، اضافه وزن و چاقی اشاره کرد. همچنین، برخی بیماری‌ها وجود دارند که گرفتگی عضلات یکی از علائم و نشانه‌های آن‌ها است. این بیماری‌ها شامل تنگی کانال نخاعی، آرتروز کمر، روماتیسم ستون فقرات، بروز برخی عفونت‌ها در ستون فقرات و تومورهای ستون فقرات می‌شوند. تشخیص دیسک کمر از گرفتگی عضلات، بسیار اهمیت دارد.

تشخیص گرفتگی عضلات از بیماری دیسک کمر

به دلیل شباهت‌هایی که علائم بیماری دیسک کمر با گرفتگی عضلات دارد، تشخیص و تفکیک این دو بیماری از یکدیگر کمی سخت است و تنها راه تشخیص دقیق این دو اختلال توسط متخصص صورت می‌گیرد. یک متخصص با تجربه قادر است با بررسی سابقه بیمار و انجام برخی معاینات فیزیکی و بالینی به نوع بیماری ستون فقرات پی ببرد. اما در برخی مواقع جهت تعیین محل وقوع عارضه، ممکن است برخی آزمایشات و روش‌هایی مانند اسکن پا را به بیمار پیشنهاد دهد. از این روش‌ها می‌توان در تشخیص هر دو اختلال و تفاوت دیسک کمر با گرفتگی عضلانی استفاده کرد.

راههای درمان گرفتگی عضلات با دیسک کمر چه تفاوتی دارد؟

یکی از مهمترین تفاوت دیسک کمر با گرفتگی عضلانی، انتخاب نوع روش درمان است. برای درمان گرفتگی عضلات، عموما از روش‌های محافظه‌کارانه و کم تهاجمی استفاده می‌شود که در مراحل ابتدایی می‌توان این بیماری را تشخیص داد و درمان کرد. اما تشخیص بیماری دیسک کمر سخت‌تر است و در صورتی که به حالت شدیدتر برسد، ممکن است نیاز به روشهای درمانی مهمتری باشد. به هر حال، در مواردی از این دو بیماری، روش‌های درمانی مشترکی استفاده می‌شود، مخصوصا در مراحل ابتدایی. بعضی از راه‌های درمان مشترک برای گرفتگی عضلات و دیسک کمر عبارتند از:

• استراحت و دوری از فعالیت های که باعث افزایش درد می شود

با توجه به توصیه‌های پزشکی، پس از هر نیم ساعت فعالیت،  استراحت کوتاه، پیشنهاد می‌شود . اگر از مشکلات مربوط به دیسک کمر یا گرفتگی عضلات رنج می‌برید، توصیه می‌شود که فعالیت‌هایی که فشار زیادی به مهره‌های کمر و عضلات می‌آورند، از جمله برداشتن اجسام سنگین، را انجام ندهید. ماساژ درمانی و داروهای تجویزی می‌توانند به عنوان روش‌های درمانی دیگر برای مدیریت مشکلات مربوط به ستون فقرات مورد استفاده قرار گیرند.

• انجام حرکات ورزشی برای کم کردن درد

ورزش‌های آرام به شما کمک می‌کند تا در زمان کمتری درد و گرفتگی عضلات را کاهش دهید و از شدت گرفتگی علائم و ابتلا به دیسک کمر پیشگیری کنید. آب درمانی یکی از بهترین روش‌های درمانی است که هم در درمان دیسک کمر و هم درمان گرفتگی عضلات موثر است؛ زیرا با راه رفتن در آب می‌توانید فشار وارده به ستون فقرات را کاهش داده و عضلات آسیب دیده را بهبود بخشید. در نهایت مراجعه به کلینیک سلامت پردیس بهترین گزینه برای تشخیص و درمان هر دو بیماری می باشد.

سخن آخر

در پایان، اهمیت دارد که تفاوت دیسک کمر با گرفتگی عضلانی را به عنوان دو مشکل مختلف درک کنیم. عضلات، موتورهای حرکتی بدن هستند که با کشیده شدن، توانایی ایجاد حرکت و پشتیبانی از ساختارهای بدن را دارند. در مقابل، دیسک کمر یک قسمت از ستون مهره‌ای است که به پشتیبانی از مهره‌ها، تسهیل حرکات و جذب فشارهای وارد بر آنها کمک می‌کند. توجه به سبک زندگی سالم، ورزش منظم می‌تواند به کاهش خطر ایجاد مشکلات کمری کمک کند.